het verhaal

​​

Rewilding is voor mij geen terugkeer naar een geïdealiseerd verleden, en ook geen poging om natuur ergens buiten ons te herstellen. Het begint dichterbij. In aandacht. In opnieuw leren voelen wat al aanwezig is, en ruimte maken om dat wat in ons verarmd is opnieuw te laten groeien.

Doorheen de jaren werd steeds duidelijker dat wat we vaak missen niet zozeer kennis is, maar verbinding. Verbinding met de plek waar we zijn, met het ritme van de seizoenen, en met elkaar. Rewilding betekent voor mij: die verbinding herstellen — niet door grote gebaren, maar door aanwezig te zijn en opnieuw deel te worden van het landschap waarin we leven.

Tijd speelt daarin een essentiële rol. Niet als doel op zich, maar als voorwaarde. Tijd om te kijken, om te luisteren, om dingen zelf te doen. Wanneer we vertragen, ontstaat ruimte om opnieuw te leren leven met wat er is. Om natuur niet alleen buiten ons te ontmoeten, maar ook binnenin — in aandacht, waarneming en handelen.

Mijn weg liep langs bushcraft en foraging. Niet als technieken om te beheersen, maar als praktijken die iets openen. Bushcraft leert omgaan met omstandigheden: vuur maken wanneer het kan, beschutting bouwen met wat voorhanden is, leven met eenvoud en aandacht. Foraging leert kijken en begrijpen: planten en paddenstoelen lezen in hun context, herkennen hoe voedsel deel uitmaakt van een groter geheel.

​

​

Samen brengen deze praktijken ons dichter bij een manier van leven waarin mens en landschap opnieuw met elkaar in gesprek zijn. Ze nodigen uit om niet alleen te nemen, maar ook te luisteren. Om te begrijpen dat elke plek haar eigen grenzen, mogelijkheden en tempo heeft.

Die verbinding ontstaat niet alleen met de omgeving, maar ook met elkaar. Samen buiten zijn, samen werken, samen eten en tijd delen verandert hoe we kijken en hoe we leren. In die gedeelde ervaring ontstaat vertrouwen, uitwisseling en verdieping die je niet kunt plannen of afdwingen.

Sommige inzichten ontstaan snel. Andere vragen tijd en nabijheid. Daarom werk ik niet alleen met dagactiviteiten, maar ook met meerdaagse trajecten en reizen. Wanneer we langer samen blijven, verschuift de aandacht. Vermoeidheid, stilte en herhaling maken deel uit van dat proces.

Verdieping ontstaat niet door meer informatie, maar door samen aanwezig te zijn.

In dat werk begeleid ik groepen samen met andere vakmensen: paddenstoelenexperts, chefs en mensen met een diepe praktijkervaring. Elk vanuit hun eigen discipline, maar steeds in dienst van hetzelfde streven: een zorgvuldige, respectvolle relatie met natuur, voedsel en plaats.

Wat ik aanbied is geen methode en geen eindpunt. Het is een uitnodiging om opnieuw te verbinden — met het landschap om ons heen, met elkaar, en met dat wat in ons vraagt om aandacht en herstel.

​

Een deel van dit werk kreeg ook vorm in schrijven.
In de boeken:  Rewild en Bushcraft worden dezelfde thema’s verder uitgewerkt: aandacht, vaardigheid en leven in relatie met het landschap.